Sahibinden Kiralık İnsanlık

Sahibinden Kiralık İnsanlık


Sahibinden Kiralık İnsanlık

Bir çocuk sokakta ayağında ayakkabının sadece ‘a’ sı kalmış. Yanlardan patlamış. Ayakkabıyı komple saran bir ip. En ufak bir su birikintisi göl gibi önünde duruyor. Korkuyor adım atamıyor. Soğuktan çatlamış dudaklar, küçücük ellerinde her seferinde kapanırken yeniden açılmış yaralar, üzerinde birkaç yerden sökülmüş kazak ve 4 yerinden yamalı pantol. En kötüsü de daha hayatı öğrenmeye başlarkenki minicik kırgın yüreği. Korku sarmış gözlerini pek alışamamış ama yaşamak zorunda olduğunu biliyor. Ne büyüksün çocuk, nasıl bir içgüdü nasıl bir hayatta kalma arzusu. Sadece bir kez boğazından geçen yemek. Bir lokma, bir yutkunuş ne güzel bir mutluluk senin için. Herşeyden mahrum bir sevgi parçasına muhtaç, bir gülümseye ihtiyacı var. Bir kol sarmasada yatarken üzerine örttüğü karton sarıyor küçük bedeni. En güzel zaman onun için rüyada olduğu an. Sımsıcak bir yuva, gülen yüzler, anne-baba şefkati ve korktuklarından emin bir halde yatağına geçiyor. Uyandığında üzerindeki kartonu sımsıkı tutmuş elleri, gözlerinden süzülen boncuk boncuk yaşlar ve isyan etmesini bilmeyen düşünceleri. Bir gün daha başlıyor,  her dakikasında çaresizlik olan bir gün.

Bir çocuğa verilmesi gereken sevgi ve şefkat dururken, onlara yaşatılan cehennem değilde nedir bu?. Nasıl bir vicdan buna izin verir. İnsanlık diyoruz insanlık, artık en çok ihtiyaç duyulan ve sahip olunması gereken şey. Ne son çıkan teknolojik aletler ne süper hızlı arabalar ne de her metrekaresi altınla döşenmiş evler. İnsanlık lazım vicdan lazım göz lazım göz. Görnek lazım ne halde insanlık. Ne için yaşıyoruz elbette çocuklar için. Cahillik şu devirde hala hayatta ve nefes alıyor. Keselim şu cahilliğin nefesini, her soruna yol açan bu taş devri mantığını. Çocuklarımız gülsün insan olduklarının farkına varsınlar. Yaşam kalitesinin tadına varsınlar. Ülkemizde ucuz olan insanlığın ne kadar değerli olduğunu anlasınlar. Öyle bir nesil gelsin ki her bireyi bilgi dolu, bilgelik dolu, vicdan sahibi insan gibi insan. Korunmaya muhtaç çocuklarımız ne halde sokaklar evleri olmuş ve her türlü kötülüğe açıklar. Birçok nedenden dolayı dışarıda yaşayan çocuklarımızın günahı neydi? Cahil, ilgisiz, vicdansız anne-babalar ya da tek gecelik ilişkiler sonucunda yapılan hatalar. Sonrada görüpte keşke olmasaydı dediğimiz durumlar. Yazık!

Böyle düzelmez, eğitimin en önde olmadığı yerde daha çok çocuk istemediği ve haketmediği kaderine boyun eğmek zorunda kalacak. Yazıklar olsun o çocukları bu hale sokanlara. İçinizde yoksa bile gidin biraz insanlık kiralayın!

ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

801 0,559